πού είσαι ;

πφ

βγήκε κλειδώνοντας την πόρτα,κατέβηκε τα σκαλάκια της εξώπορτας και φόρεσε την τσάντα της χιαστί.

καιρός να πάρει λίγη ανάσα,ένιωθε σαν κουβάρι μες τους τοίχους του διαμερίσματός της.σαν κουβάρι που το σφίγγουν οι κλωστές καθώς τυλίγονται τριγύρω, κλωστές-σκέψεις. είναι από τα ελάχιστα πράγματα που δεν μπορεί να ελέγξει.αυτό το αίσθημα ματαιότητας,μια χοντρή χνουδωτή γάτα να κάθεται πάνω στα πνευμόνια της, να μην την χωράει ο τόπος.χθες το παράκανε.οι λυγμοί έγιναν ακανόνιστες ανάσες που δεν πρόσφεραν ίχνος βοήθειας.ένιωσε πως δεν θα ησυχάσει ποτέ ξανά.κρίση πανικού αποφάνθηκαν οι "ειδικοί",ηρεμία και λιγότερο άγχος πρότειναν. ναι,λες και θέλει κάποιος να αγωνιά για το κάθε τι.

περπατάει λοιπόν,όσο περισσότερο μπορεί αυτές τις μέρες,κάθε βήμα και πιο ανάλαφρη, κάθε βήμα και το σώμα ξετυλίγεται από τις σκέψεις,ίσα ίσα για να μην τρελαθεί όταν θα ξαπλώσει το βράδυ,να καταφέρει να κοιμηθεί για λίγο,για να αντέξει την επομένη.

σκοτεινές αυτές οι μέρες... 

και εκείνος λείπει.

καθημερινες σκηνες...

Φώτα και προβολείς στραμμένα στα άμαθα σου μάτια από το πουθενά.
Χέρια αρπάζουν τα μπράτσα σου, σε σέρνουν στη μέση της σκηνής,
"πράξη Α" σου ψιθυρίζουν στο αυτί, "μην τα σκατώσεις".

Δυο λεπτά μούδιασμα,ένα λεπτό αμηχανίας
και ο υποβολέας να σε τσιγκλάει με την τρεμουλιαστή φωνή του.

Από που να ξεκινήσεις; ω θεέ μου,τι φιάσκο,μίλα να χαρείς.
Πετάς την πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό:
"ε...είμαι...είμαι μπερδεμένη" τους ψιθυρίζεις, "ίσως να σας δώσω το μονόπρακτο κάποια άλλη φορά.."

Μα η αίθουσα έχει ήδη αδειάσει.

ούτε εγώ δεν ξέρω πια..
δεν ξέρω τι σκοπό έχω, γιατί ακολουθώ ετούτη την πορεία,τι με προβληματίζει και τι όχι...
μόνο αυτή η πέτρα,η καταραμένη πέτρα στο λαιμό μου..
κρατάει το κεφάλι μου σκυφτό, δεν μπορώ να κοιτάξω ουρανό εδώ και μέρες...

δύσκολο μονοπάτι,ίσως και λανθασμένο, μα δεν μπορώ να με φανταστώ στο διάβα κάποιου άλλου..
περιορίζει και τις δυο διαστάσεις του μυαλού,συνθλίβει τα κόκαλα των πλευρικών μου εαυτών μα είναι δικό μου, ολόδικο μου..

σκοτεινές ετούτες οι μέρες...




και εσύ λείπεις.

Με σιχαίνονται οι μέρες με σιχαίνονται
Με κοιτάνε σαν να βλέπουν κάποιο τέρας
Κι όλες τρέχουνε Θεέ μου όλες τρέχουνε
Ολες τρέχουν να κρυφτούν μακριά από μένα

Με σιχαίνονται κι οι νύχτες με σιχαίνονται
Με κλωτσάνε έξω απ' τα ωραία τους λημέρια
Κι όλα καίγονται Θεέ μου όλα καίγονται
Ολα καίγονται μαζί με 'μένα

μερόνυχτα χωρίς νόημα
σκέψεις χωρίς περιεχόμενο
παραστάσεις δίχως θεατές...

ίσως να είναι και δικό μου λάθος
ίσως δικό σου
μπορεί και κανενός
απλά με φθείρει ξέρεις...

θα το αντέξω
θα το νικήσω
δεν είναι εκεί το θέμα ξέρεις...

το πρόβλημα είναι πως μου ξεσκίζεις την ψυχή και όμως νομίζεις πως μ' άγαπας
... τραγικό, έτσι?

counting the minutes... waiting...

πες τα ρε κωστη..

Στις μεσονύχτιες στράτες περπατάνε
αποσταμένοι οι έρωτες
κι οι γρίλιες των παράθυρων εστάξανε
τον πόνο που κρατάνε

Στις στέγες εκρεμάστη το φεγγάρι
σκυμμένο προς τα δάκρυα του
κι η μυρωμένη λύπη των τριαντάφυλλων
το δρόμο της θα πάρει

Ολόρθο το φανάρι μας σωπαίνει
χλωμό και μυστηριώδικο
κι η πόρτα του σπιτιού μου είναι σα ν' άνοιξε
και λείψανο να βγαίνει.

Σαρκάζει το κρεβάτι τη χαρά τους
κι αυτοί λέν πως έτριξε·
δε λεν πως το κρεβάτι οραματίζεται
μελλοντικούς θανάτους.

Και κλαίνε οι αμανέδες στις ταβέρνες
τη νύχτα την αστρόφεγγη
που θα' πρεπε η αγάπη ναν την έπινε
και παίζουν οι λατέρνες.

Χυμένες στα ποτήρια καρτερούνε
οι λησμονιές γλυκύτατες·
οι χίμαιρες τώρα θα ειπούν το λόγο τους
και οι άνθρωποι θ' ακούνε

Καθημερνών χαμώνε κοιμητήρι
το πάρκον ανατρίχιασε
την ώρα που νεκρός κάποιος εκίνησε
να πάει στη χλόη να γείρει. 

Δυο θολές σκέψεις πριν ξαπλώσω...

Νομίζεις πως έχω φύγει, έτσι?
Κάπου μακριά σε ανέγγιχτες σελίδες και απάτητα πλακόστρωτα,
με το ρυθμό από τα βήματα μου να τονίζουν την απόσταση σαν μια φθαρμένη ηχώ.
Θα σε γελάσω.Ούτε εγώ ξέρω που ακριβώς βρίσκομαι.Διακόσια, πέντε χιλιάδες, άπειρα μίλια αν μας χωρίζουν..
Δεν μπορώ να υπολογίσω, αλήθεια,
νιώθω πως η ρωγμή αλλάζει συνεχώς διαστάσεις.
Ακατανόητα μεγέθη για το ανθρώπινο μέτριο νου.
Σε εκνευρίζει που δεν καταλαβαίνεις, έτσι?
Είναι και αυτό ένα είδος ικανοποίησης.Φτηνής και απαίσιας ποιότητας αλλά δεν πειράζει.Καθόλου δεν πειράζει.
Πληγές πρόχειρα καλυμμένες, με ξεραμένο αίμα και ψέματα, λαχταρούν να ανοίξουν ξανά, να ζευγαρώσουν με τ'αλάτι και να γεννήσουν φιμωμένα ουρλιαχτά.
Το βάρος συνθλίβει τους δικούς μου ώμους, γλυκός παράνομος πόνος,σωπαίνω..το πόσο δεν το ξέρω, απλά ελπίζω.
Άβολο το φίμωτρο, μουδιάζει η γνάθος, αλλά είναι καλύτερα έτσι, ασφαλέστερα έτσι.
Αναρωτιέσαι καθόλου αλήθεια?
Σκέψεις, σχέδια, χάρτες, αναμνήσεις μολυσμένα όλα με τρισκατάρατους τερμίτες που κουβαλάνε τη μυρωδιά σου.Κατατρώνε το είναι,οδηγούν στο τίποτα.
Το φοβάμαι το χάος, το ξέρεις και μάλλον δε σε νοιάζει.
Χρειάζομαι απεντόμωση

Thoughts on a cigarette...

Φευγαλέο

                                                   

Περνά από τα μάτια σου μπροστά

Για μια στιγμή και μόνο

Μια σπίθα γεμάτη προσμονή

                  γεμάτη πόνο ...

Κάτω από τη γλώσσα σκυλιά δεμένα ...

χιλιάδες λέξεις...

Ας πούμε ότι έχεις ένα μεγάλο σάκο. Σαν αυτόν τον τσόχινο του Αη Βασίλη με τα μπαλώματα? Α γεια σου.
Λοιπόν,το τιγκάρεις με ένα σκασμό λόγια, σκέψεις, όνειρα, σχέδια και τα σχετικά. Γεμίζει και γεμίζει αγόγγυστα,το πανί τσιτώνεται, οι ραφές τρίζουν προειδοποιητικά αλλά εσύ επιμένεις να γεμίζεις και να στριμώχνεις και να πατάς με πάθος ετούτους τους διαόλους να χωρέσουν. Ξέρεις πως δεν θα αργήσει να γίνει η στραβή, αλλά εθελοτυφλείς έχοντας μια τελευταία ελπίδα, αυτό το καταραμένο συναίσθημα, πως θα τα καταφέρεις. Οπότε συνεχίζεις το βιολί σου.
Ε και εκεί που βάζεις προσεχτικά την τελευταία σκέψη και τραβάς τα σκοινιά να κλείσει το σακί ακούς το γαμημένο ΧΡΑΑΑΑΑΑΚ και κλείνεις σφιχτά τα μάτια αρνούμενη να δεχτείς την καταστροφή.
Ανοίγεις το ένα βλέφαρο κλεφτά και αντικρίζεις το χάος.
Τα πάντα αιωρούνται σε πλήρη σύγχυση, ανακατεμένα, ρημαγμένα, τρυπώνουν στα αυτιά σου,τρελαίνουν τους νευρώνες,το μυαλό λυσσάει από πόνο, το στόμα σου πετάει ακατάληπτες κατάρες αναζητώντας λύτρωση,τα πάντα σβήνουν,τα πόδια σου λυγίζουν...

Σηκώνεις το κεφάλι με απορημένο ύφος. Γιατί όλα βρίσκονται σκόρπια?
Πιάνεις έναν σάκο που δεν ξέρεις από που βρέθηκε στα αριστερά σου και αρχίζεις να μαζεύεις ...

Αγγελάκας Βελιώτης Μέσα στη θάλασσα

after exams

1.νιώθω πιο χαμένη από ποτέ.

2.βρίζω απίστευτα,δεν μπορώ να συγκρατήσω το στόμα μου.

3.ψυχολογικές μεταπτώσεις ανά τέταρτο.

4.ασχολούμαι με 200 διαφορετικά πράγματα και τα αφήνω όλα στη μέση.

5.η εμμονή με τους δυο Θανάσηδες επανήλθε (βλ. παπακωνσταντίνου και ανεστόπουλο)

6.ο κισσός που κρατάω στο νερό εδώ και 2μιση εβδομάδες έβγαλε ρίζα και κωλοχαίρομαι.

7.βαριέμαι να βγω εκτός σπιτιού πράγμα που δεν ξανάχει συμβεί.

8.θέλω να κατέβω αθήνα όπως+δήποτε.

9.σκέφτομαι πως θα περάσω εδώ άλλους 5 μήνες και αποκτώ αυτοκτονικές τάσεις.

10.αρχίζει και μου κολλάει σε σπαστικό βαθμό η ιδέα του ότι....και φρικάρω.

11.ταίζω καθημερινά ένα γατί που κοιμάται στον κοινόχρηστο.

12.δεν μπορώ να κοιμηθώ πέρα από τις 7μιση το πρωί.

13.περνάω ώρες διαβάζοντας μπλογκ που μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον.

14.θέλω να δω winehouse.

15.κοντεύω να παίξω ξύλο με διάφορους.

16.απέκτησα νέα αγαπημένη λέξη : "αηδιήλα".

17.αρχίζω να ανησυχώ και να νιώθω ευθύνη για το βλήμα.

18.τα μάτια μου με έχουν πεθάνει. κολλύριο και τεχνητά δάκρυα στο φουλ.

αυτά προς το παρόν, θα επανέλθω. 

(προβληματισμένη του πιάνει συζήτηση)

-Άμα δεν βγει η άκρη άμεσα την γαμήσαμεν.

-Δεν παίζει, δεν τραβάει άλλο,βα-ρε-θη-κα.

Δηλαδή τι στο διάολο θες,πραγματικά πες μας και μας να ξέρουμε, να κάνουμε τα κουμάντα μας ρε αδερφέ.

-Αυτή η μίρλα και η μιζέρια δεν παλεύεται άλλο.δατς ιτ.

-Μαζί σου

-τα παρατάω, δεν αντέχω άλλο.πάω

-στα τσακίδια

(και η πόρτα κλείνει με εκκωφαντικό θόρυβο.ΜΠΑΜ! )

Βασικά ναι,αυτό ήταν.Χωρίς πολλά πολλά τελείωσε και ξαφνικά νιώθεις μαλάκας.Τι στο διάολο έκανες τόσο καιρό?Από που και ως που τώρα μπήκε μια τελεία και σου ζητάει και τα ρέστα από πάνω?Ω νιώθω τόσο εξαντλημένη για τούτη τη συζήτηση,εξάλλου που θα οδηγήσει,πίσω σε εκείνον τον τοίχο που γκρεμίζεις και χτίζεις μέρα με την μέρα ώρα με την ώρα χτύπο με τον χτύπο.τα άφησες όλα σε σχετική τάξη και ξαφνικά εβριθινκ ις φακντ απ. μένεις δυο λεπτά και φευγαλέα σου περνάει η σκέψη να συγυρίσεις.αυτομάτως την διαγράφεις,κλείνεις την πόρτα και άντε γεια.δεν καταλαβαίνεις τίποτα?χαίρω πολύ,ούτε εγώ.πάω.

T.S. Eliot

Time present and time past
Are both perhaps present in time future,
And time future contained in time past.
If all time is eternally present
All time is unredeemable.
What might have been is an abstraction
Remaining a perpetual possibility
Only in a world of speculation.
What might have been and what has been
Point to one end, which is always present...

∞

Πάει και αυτή η υπόσχεση.
Το στοίχημα χάθηκε.
Χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου.
Πέταξε μαζί με όλες τις άλλες.
Εκείνες για ένα καθάριο ουρανό,εκείνες για γιορτή στις συντριβές και θρήνο στις χαρές.
Τις έπνιξε μαζί με τους λυγμούς  στη λήθη.
Ποτέ ποτέ ξανά τελειώνει εδώ και τώρα.
Χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου.
Οι τοίχοι φυτρώνουν απειλητικοί και θωρακίζουν το είδωλο.
Μαζί τους θωρακίζεται η ψυχή και το μυαλό, ύμνος στις χάρες της λογικής.
Αναγέννηση ενός ξοφλημένου αλαζόνα φοίνικα.
Παλιά τέχνη κόσκινο, ελεύθερη ξανά από το σάβανο της αχρηστίας.
Βλέμμα κρυστάλλινο ξανά και πνοή αγέρα.
Σταθερός βηματισμός σε τετράγωνες πλάκες και σαφής προορισμός.
Επαναφορά
Βήμα μπροστά
Χιλιάδες πίσω, σήματα κινδύνου.
Χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου.
Πορεία προς το άπειρο
Πορεία προς το μηδέν.

It reminds you of something, right?

Κάντε χώρο...Κάντε χώρο όλοι σας απόψε..! Στην άκρη, στην άκρη…

Απόψε θα δοθεί η μάχη...ναι, αυτή που κρατάει καιρό, πάει καιρός πια..

Απόψε θα πέσει και το τελευταίο άστρο, εκείνο κοντά στον αστερισμό του Κενταύρου.

Απόψε θα πέσει και το τελευταίο νόμισμα στα στοιχήματα έξω από τον κύκλο.

"τα αγκάθια ή τα κλειδιά; περάστε κύριου στοιχηματίστε!". Ουρές σχηματίζονται με το πέρασμα της ώρας.. Γνώριμα πρόσωπα γνέφουν ζωηρά ή διστακτικά, πότε σε εκείνον, πότε σε εκείνη.

Μυρίζει αγάπη και φθόνο το χώμα, ανακατεμένα σε βαθμό αηδίας σου προκαλούν αναγούλες και υπενθυμίζουν τι πρόκειται να συμβεί τούτη τη νύχτα.. η διαστροφή και ο πόνος γιορτάζουν απόψε.. ο καθένας στο δικό του χορό...

επικρατεί αναταραχή.. ψίθυροι ακούγονται από τα πλάσματα γύρω στην αρένα..

"Λένε πως παλιά ήταν ένα, ξέρεις σαν να δένεις δυο κλωστές και μπλέκονται όταν κεντάς? ναι έτσι. Μα τώρα, λένε, η αγάπη έφτασε σε εκείνο το σπάνιο στάδιο.. ναι και όμως. εκεί που δεν υπάρχει επιστροφή, που το μυαλό τρελαίνεται και παίζει παιχνίδια εγωισμού, παραπλάνησης και επιβολής..

τώρα κατάντησαν σαν πιόνια σε σκάκι, ναι εκείνος ήξερε να παίζει, εκείνη εμπειρικά.

χιμάει ο ένας στον άλλον.. Μάχονται μέχρι να ματώσουν…

Μα να 'τοι! Βγήκαν!"

Πρώτα εκείνη. Στέκεται για δυο λεπτά δίπλα στα κάγκελα ψάχνει ανάμεσα στο πλήθος. Θέλει να ευχαριστήσει εκείνους που της έδωσαν την πανοπλία, την ασπίδα και τις λεπίδες για απόψε.. ένα γύρο την αρένα με το βλέμμα μα τίποτα. Ας είναι σκέφτεται, ξέρουν εκείνοι, ξέρουν πως τους χρωστάω και κάποτε θα με ψάξουν. Ψάχνει για την Τερέζα. Μα να τη. Στο ψηλότερο θεωρείο κοιτάζει με βλέμμα ανήσυχο και αθώο. «Μικρή μου δεν καταλαβαίνεις τίποτα, δεν μπορείς να νοήσεις τι διακυβεύεται εδώ απόψε, τι δένει και τι λύνει τους πρωταγωνιστές ετούτου του χάους..μην φοβάσαι,ω έλα τώρα, μια χαρά θα είναι ο καλός σου»

Στρέφεται προς την ανάγκη της που την κρατά γεμάτη ευλάβεια και στοργή. Ετούτη η μάσκα τόσα χρόνια σύντροφος σε κάθε σπαραγμό θα είναι δίπλα της απόψε.. και απόψε.. «Έλα γριά Φωτιά, τελευταία νύχτα και δεν θα σε ξανακουράσω, μείνε κοντά μου και τούτη την νύχτα..». την δένει γύρω από τα μαύρα της μαλλιά και η όψη της αίφνης αλλάζει. Πανέτοιμη, Πολεμίστρια των Γρίφων.

Τώρα εκείνος.  Ανεβαίνει ήρεμος τα σκαλιά που οδηγού στην αρένα.. Οι δικές του χάρες αιωρούνται δίπλα του. Αυτοπεποίθηση, σιγουριά, άνεση, γαλήνη. Ντυμένος στα άσπρα για ακόμη μια φορά ,ίσως για τελευταία φορά.. Κοιτά τον ουρανό, αναζητώντας τους δικούς του δαίμονες, τα στοιχειά που ξέρουν τι τον βασανίζει, τι ζητάει και τι των ωθεί σε μάχες σαν και τούτη. « να είστε δίπλα μου απόψε, δεν πρέπει να πάει τίποτε στραβά. Όλα να τελειώσουν όπως πάντα» τους φωνάζει με τη φωνή της σκέψης και νιώθει να του γνέφουν απαντήσεις.. κάτι λείπει.. κάτι είναι αλλιώς απόψε.. φυσικά ο χώρος. Πρώτη φορά φτάνει να παλέψει σε αρένα με μια γυναίκα. Συνήθως ήταν πολύ πιο εύκολα όλα, αλλά ας είναι.. μια άξια αντίπαλος που έκανε το λάθος να υποτιμήσει. Συγκεντρώνεται στην αρμονία του είναι με το σώμα του, μυστικό επιτυχίας που ποτέ δεν τον πρόδωσε. Κοιτάει κλεφτά προς τη μεριά της.  Την βλέπει να στηρίζει το κορμί της στον τον τοίχο και να κοιτά το χώμα. «ως συνήθως σκέφτεται, είναι πλάσμα της γης και εγώ του ουρανού». Τον εκπλήσσει η αυτοπειθαρχία και ηρεμία που δείχνει. Μαύρη φόδρα και μωβ βελούδο την περιβάλλουν στον γνωστό μυστήριο τόνο που σκορπά γύρω της όπως το καλαμάρι και το μελάνι.. « μα ναι, δεν ξέρω την πραγματική της στάση και αυτό είναι το αβαντάζ της απόψε. Όμως και εγώ δεν πάω πίσω. Τους άσσους μου τους έχω καλά κρυμμένους, το ενδεχόμενο να ξέρει είναι μηδαμινό».ψιθυρίζει. αν και δεν είναι πολύ σίγουρος γι ‘ αυτό το τελευταίο.. Η Τερέζα του, του φωνάζει από ψηλά. « μην φοβάσαι. όλα θα τελειώσουν γρήγορα και θα γυρίσουμε σπίτι», την καθησυχάζει. Έτοιμος κάνει ένα βήμα μπροστά, Πολεμιστής του ανέμου.

Hard to bring out some things with a deadend mind
Oh, don't you know there is no credential
Oh, not at all essential
Hard to bring out small things with a deadend mind
Oh, you didn't feel the sea or invent the moon
How did it all occur so soon

So I finally fall behind
With a deadend mind
I wasted all this time
With a deadend mind
A deadend mind
A deadend mind
 ]
Hard to come up with some things with a deadend mind
Oh, don't you know it is no credential
Oh, not at all essential
These small things
Like your sealed body and your sealed face
Oh, not at all essential
Oh, not at all essential, so

So I finally fall behind
Fall behind with a deadend mind
Oh, I wasted all this time
With a deadend mind
A deadend mind
A deadend mind

Deadend mind