Κάντε χώρο...Κάντε χώρο όλοι σας απόψε..! Στην άκρη, στην άκρη…
Απόψε θα δοθεί η μάχη...ναι, αυτή που κρατάει καιρό, πάει καιρός πια..
Απόψε θα πέσει και το τελευταίο άστρο, εκείνο κοντά στον αστερισμό του Κενταύρου.
Απόψε θα πέσει και το τελευταίο νόμισμα στα στοιχήματα έξω από τον κύκλο.
"τα αγκάθια ή τα κλειδιά; περάστε κύριου στοιχηματίστε!". Ουρές σχηματίζονται με το πέρασμα της ώρας.. Γνώριμα πρόσωπα γνέφουν ζωηρά ή διστακτικά, πότε σε εκείνον, πότε σε εκείνη.
Μυρίζει αγάπη και φθόνο το χώμα, ανακατεμένα σε βαθμό αηδίας σου προκαλούν αναγούλες και υπενθυμίζουν τι πρόκειται να συμβεί τούτη τη νύχτα.. η διαστροφή και ο πόνος γιορτάζουν απόψε.. ο καθένας στο δικό του χορό...
επικρατεί αναταραχή.. ψίθυροι ακούγονται από τα πλάσματα γύρω στην αρένα..
"Λένε πως παλιά ήταν ένα, ξέρεις σαν να δένεις δυο κλωστές και μπλέκονται όταν κεντάς? ναι έτσι. Μα τώρα, λένε, η αγάπη έφτασε σε εκείνο το σπάνιο στάδιο.. ναι και όμως. εκεί που δεν υπάρχει επιστροφή, που το μυαλό τρελαίνεται και παίζει παιχνίδια εγωισμού, παραπλάνησης και επιβολής..
τώρα κατάντησαν σαν πιόνια σε σκάκι, ναι εκείνος ήξερε να παίζει, εκείνη εμπειρικά.
χιμάει ο ένας στον άλλον.. Μάχονται μέχρι να ματώσουν…
Μα να 'τοι! Βγήκαν!"
Πρώτα εκείνη. Στέκεται για δυο λεπτά δίπλα στα κάγκελα ψάχνει ανάμεσα στο πλήθος. Θέλει να ευχαριστήσει εκείνους που της έδωσαν την πανοπλία, την ασπίδα και τις λεπίδες για απόψε.. ένα γύρο την αρένα με το βλέμμα μα τίποτα. Ας είναι σκέφτεται, ξέρουν εκείνοι, ξέρουν πως τους χρωστάω και κάποτε θα με ψάξουν. Ψάχνει για την Τερέζα. Μα να τη. Στο ψηλότερο θεωρείο κοιτάζει με βλέμμα ανήσυχο και αθώο. «Μικρή μου δεν καταλαβαίνεις τίποτα, δεν μπορείς να νοήσεις τι διακυβεύεται εδώ απόψε, τι δένει και τι λύνει τους πρωταγωνιστές ετούτου του χάους..μην φοβάσαι,ω έλα τώρα, μια χαρά θα είναι ο καλός σου»
Στρέφεται προς την ανάγκη της που την κρατά γεμάτη ευλάβεια και στοργή. Ετούτη η μάσκα τόσα χρόνια σύντροφος σε κάθε σπαραγμό θα είναι δίπλα της απόψε.. και απόψε.. «Έλα γριά Φωτιά, τελευταία νύχτα και δεν θα σε ξανακουράσω, μείνε κοντά μου και τούτη την νύχτα..». την δένει γύρω από τα μαύρα της μαλλιά και η όψη της αίφνης αλλάζει. Πανέτοιμη, Πολεμίστρια των Γρίφων.
Τώρα εκείνος. Ανεβαίνει ήρεμος τα σκαλιά που οδηγού στην αρένα.. Οι δικές του χάρες αιωρούνται δίπλα του. Αυτοπεποίθηση, σιγουριά, άνεση, γαλήνη. Ντυμένος στα άσπρα για ακόμη μια φορά ,ίσως για τελευταία φορά.. Κοιτά τον ουρανό, αναζητώντας τους δικούς του δαίμονες, τα στοιχειά που ξέρουν τι τον βασανίζει, τι ζητάει και τι των ωθεί σε μάχες σαν και τούτη. « να είστε δίπλα μου απόψε, δεν πρέπει να πάει τίποτε στραβά. Όλα να τελειώσουν όπως πάντα» τους φωνάζει με τη φωνή της σκέψης και νιώθει να του γνέφουν απαντήσεις.. κάτι λείπει.. κάτι είναι αλλιώς απόψε.. φυσικά ο χώρος. Πρώτη φορά φτάνει να παλέψει σε αρένα με μια γυναίκα. Συνήθως ήταν πολύ πιο εύκολα όλα, αλλά ας είναι.. μια άξια αντίπαλος που έκανε το λάθος να υποτιμήσει. Συγκεντρώνεται στην αρμονία του είναι με το σώμα του, μυστικό επιτυχίας που ποτέ δεν τον πρόδωσε. Κοιτάει κλεφτά προς τη μεριά της. Την βλέπει να στηρίζει το κορμί της στον τον τοίχο και να κοιτά το χώμα. «ως συνήθως σκέφτεται, είναι πλάσμα της γης και εγώ του ουρανού». Τον εκπλήσσει η αυτοπειθαρχία και ηρεμία που δείχνει. Μαύρη φόδρα και μωβ βελούδο την περιβάλλουν στον γνωστό μυστήριο τόνο που σκορπά γύρω της όπως το καλαμάρι και το μελάνι.. « μα ναι, δεν ξέρω την πραγματική της στάση και αυτό είναι το αβαντάζ της απόψε. Όμως και εγώ δεν πάω πίσω. Τους άσσους μου τους έχω καλά κρυμμένους, το ενδεχόμενο να ξέρει είναι μηδαμινό».ψιθυρίζει. αν και δεν είναι πολύ σίγουρος γι ‘ αυτό το τελευταίο.. Η Τερέζα του, του φωνάζει από ψηλά. « μην φοβάσαι. όλα θα τελειώσουν γρήγορα και θα γυρίσουμε σπίτι», την καθησυχάζει. Έτοιμος κάνει ένα βήμα μπροστά, Πολεμιστής του ανέμου.
