Νομίζεις πως έχω φύγει, έτσι?
Κάπου μακριά σε ανέγγιχτες σελίδες και απάτητα πλακόστρωτα,
με το ρυθμό από τα βήματα μου να τονίζουν την απόσταση σαν μια φθαρμένη ηχώ.
Θα σε γελάσω.Ούτε εγώ ξέρω που ακριβώς βρίσκομαι.Διακόσια, πέντε χιλιάδες, άπειρα μίλια αν μας χωρίζουν..
Δεν μπορώ να υπολογίσω, αλήθεια,
νιώθω πως η ρωγμή αλλάζει συνεχώς διαστάσεις.
Ακατανόητα μεγέθη για το ανθρώπινο μέτριο νου.
Σε εκνευρίζει που δεν καταλαβαίνεις, έτσι?
Είναι και αυτό ένα είδος ικανοποίησης.Φτηνής και απαίσιας ποιότητας αλλά δεν πειράζει.Καθόλου δεν πειράζει.
Πληγές πρόχειρα καλυμμένες, με ξεραμένο αίμα και ψέματα, λαχταρούν να ανοίξουν ξανά, να ζευγαρώσουν με τ'αλάτι και να γεννήσουν φιμωμένα ουρλιαχτά.
Το βάρος συνθλίβει τους δικούς μου ώμους, γλυκός παράνομος πόνος,σωπαίνω..το πόσο δεν το ξέρω, απλά ελπίζω.
Άβολο το φίμωτρο, μουδιάζει η γνάθος, αλλά είναι καλύτερα έτσι, ασφαλέστερα έτσι.
Αναρωτιέσαι καθόλου αλήθεια?
Σκέψεις, σχέδια, χάρτες, αναμνήσεις μολυσμένα όλα με τρισκατάρατους τερμίτες που κουβαλάνε τη μυρωδιά σου.Κατατρώνε το είναι,οδηγούν στο τίποτα.
Το φοβάμαι το χάος, το ξέρεις και μάλλον δε σε νοιάζει.
Χρειάζομαι απεντόμωση
πολυ ωραια γραφη.. :)
ΑπάντησηΔιαγραφή