ούτε εγώ δεν ξέρω πια..
δεν ξέρω τι σκοπό έχω, γιατί ακολουθώ ετούτη την πορεία,τι με προβληματίζει και τι όχι...
μόνο αυτή η πέτρα,η καταραμένη πέτρα στο λαιμό μου..
κρατάει το κεφάλι μου σκυφτό, δεν μπορώ να κοιτάξω ουρανό εδώ και μέρες...
δύσκολο μονοπάτι,ίσως και λανθασμένο, μα δεν μπορώ να με φανταστώ στο διάβα κάποιου άλλου..
περιορίζει και τις δυο διαστάσεις του μυαλού,συνθλίβει τα κόκαλα των πλευρικών μου εαυτών μα είναι δικό μου, ολόδικο μου..
σκοτεινές ετούτες οι μέρες...
και εσύ λείπεις.
Κάν'τες φωτεινες...
ΑπάντησηΔιαγραφήΜόνο καλό θα σου κανει
καλημερα!
Κι εμένα κάπως έτσι είναι οι μέρες μου τελευταία.Δε μου αρέσουν τα ψέματα,γι αυτό πάρε μια αλήθεια:μπορεί ο ήλιος να μη βγει σύντομα,μπορεί να περάσουν βδομάδες,ίσως και μήνες.Αλλά κάποια στιγμή θα φανεί.Κι αξίζει να δείξεις δύναμη γιατί μια μέρα ένας όμορφος ήλιος θα σε ξυπνήσει από τον εφιάλτη.Ελπίζω αυτή η μέρα να μην αργήσει να έρθει.:-)
ΑπάντησηΔιαγραφή