πφ

βγήκε κλειδώνοντας την πόρτα,κατέβηκε τα σκαλάκια της εξώπορτας και φόρεσε την τσάντα της χιαστί.

καιρός να πάρει λίγη ανάσα,ένιωθε σαν κουβάρι μες τους τοίχους του διαμερίσματός της.σαν κουβάρι που το σφίγγουν οι κλωστές καθώς τυλίγονται τριγύρω, κλωστές-σκέψεις. είναι από τα ελάχιστα πράγματα που δεν μπορεί να ελέγξει.αυτό το αίσθημα ματαιότητας,μια χοντρή χνουδωτή γάτα να κάθεται πάνω στα πνευμόνια της, να μην την χωράει ο τόπος.χθες το παράκανε.οι λυγμοί έγιναν ακανόνιστες ανάσες που δεν πρόσφεραν ίχνος βοήθειας.ένιωσε πως δεν θα ησυχάσει ποτέ ξανά.κρίση πανικού αποφάνθηκαν οι "ειδικοί",ηρεμία και λιγότερο άγχος πρότειναν. ναι,λες και θέλει κάποιος να αγωνιά για το κάθε τι.

περπατάει λοιπόν,όσο περισσότερο μπορεί αυτές τις μέρες,κάθε βήμα και πιο ανάλαφρη, κάθε βήμα και το σώμα ξετυλίγεται από τις σκέψεις,ίσα ίσα για να μην τρελαθεί όταν θα ξαπλώσει το βράδυ,να καταφέρει να κοιμηθεί για λίγο,για να αντέξει την επομένη.

σκοτεινές αυτές οι μέρες... 

και εκείνος λείπει.