Φώτα και προβολείς στραμμένα στα άμαθα σου μάτια από το πουθενά.
Χέρια αρπάζουν τα μπράτσα σου, σε σέρνουν στη μέση της σκηνής,
"πράξη Α" σου ψιθυρίζουν στο αυτί, "μην τα σκατώσεις".
Δυο λεπτά μούδιασμα,ένα λεπτό αμηχανίας
και ο υποβολέας να σε τσιγκλάει με την τρεμουλιαστή φωνή του.
Από που να ξεκινήσεις; ω θεέ μου,τι φιάσκο,μίλα να χαρείς.
Πετάς την πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό:
"ε...είμαι...είμαι μπερδεμένη" τους ψιθυρίζεις, "ίσως να σας δώσω το μονόπρακτο κάποια άλλη φορά.."
Μα η αίθουσα έχει ήδη αδειάσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου