Τελικά κάποιοι άνθρωποι σε νιώθουν, ακόμη κι αν δεν ξέρουν πως υπάρχεις..

Απλά ζητώ μια πέτρα...

Πετά μια πέτρα στο νερό και οι ομόκεντροι κύκλοι αρχίζουν να κάνουν τα δικά τους..
Απεγνωσμένη προσπάθεια, καταδικασμένες ελπίδες.
Καταραμένοι κυματισμοί με τα παιχνίδια σας, σας ζηλεύω,
Μόνο εδώ επικρατεί η στασιμότητα.
Σπαράζω από ανία, καταρρέω από τη ρουτίνα και δεν κουνιέται φύλλο

Τίποτα δεν την ανατριχιάζει πια,
Όλα στο ίδιο μήκος κύματος, καμιά συγκίνηση, κανένα πάθος
Πού στο διάολο πήγαν όλα?
Της έρχεται να βάλει μια τσιρίδα,από αυτές τις ηλίθια κοριτσίστικες
Να βρίσει να κλάψει να ξεσπάσει πάνω σε όλους και σε όλα
Ναι ναι,την ξέρει την καραμέλα του απόλυτου εφησυχασμού
"Εφηβεία είναι, θα περάσει", σα να λέμε λέπρα.




Πού είναι αυτό το reset ρε γαμώτο?
Να το πατήσει να ξεκινήσουν όλα από την αρχή...

Υπομονή λέγεται...

http://www.youtube.com/watch?v=mNK6h1dfy2o

Velvet ribbon..

Νύχτα πίσσα και μια μαύρη βελούδινη κορδέλα να σέρνεται πίσω από τα βήματά της, ακολουθώντας σα πιστό σκυλί. Ξέρει ακριβώς που πηγαίνει απόψε, όχι στα τυφλά πια, όχι πια..
Απόψε όλοι οι δρόμοι οδηγούν εκεί που όλα ξεκίνησαν, σχεδόν δεν σκέφτεται, τα πόδια της ξέρουν ετούτη τη διαδρομή απέξω και ανακατωτά. Πίσω σε εκείνη τη γωνιά που μέσα από το γυαλί έβλεπε τις ράγες του τρένου και τον κουρασμένο ουρανό.
Όταν θα φτάσει όλα θα ξεκαθαρίσουν, το αίμα θα σταματήσει να στάζει και να προδίδει τα μονοπάτια που διαβαίνει, η πληγή θα κλείσει, ω ναι, θέλει δε θέλει. Δεν πάει άλλο, δεν έχει νόημα πια. Αφού δείχνει δισταγμό, θα βάλει αυτή την τελεία στην πρόταση που κρατάει τόσο καιρό. να γυρίσει επιτέλους η σελίδα, να γραφεί καινούρια με φρεσκόξυσμενο μολύβι, να μυρίσει το σύμπαν φρέσκο χαρτί και γραφίτη, βαρέθηκε πια αυτή τη μυρωδιά της αποσύνθεσης.
Λίγο ακόμα, δυο στάσεις με το μετρό, μετά ηλεκτρικός, λίγο περπάτημα, κυλιόμενες σκάλες και έφτασε. ω ναι, η ώρα της λύτρωσης πλησιάζει…

Hope leaves..

Gone through days without talking
There is a comfort in silence
So used to losing all ambition
And struggling to maintain what's left (opeth)