Κάτω από τη γλώσσα σκυλιά δεμένα ...

χιλιάδες λέξεις...

Ας πούμε ότι έχεις ένα μεγάλο σάκο. Σαν αυτόν τον τσόχινο του Αη Βασίλη με τα μπαλώματα? Α γεια σου.
Λοιπόν,το τιγκάρεις με ένα σκασμό λόγια, σκέψεις, όνειρα, σχέδια και τα σχετικά. Γεμίζει και γεμίζει αγόγγυστα,το πανί τσιτώνεται, οι ραφές τρίζουν προειδοποιητικά αλλά εσύ επιμένεις να γεμίζεις και να στριμώχνεις και να πατάς με πάθος ετούτους τους διαόλους να χωρέσουν. Ξέρεις πως δεν θα αργήσει να γίνει η στραβή, αλλά εθελοτυφλείς έχοντας μια τελευταία ελπίδα, αυτό το καταραμένο συναίσθημα, πως θα τα καταφέρεις. Οπότε συνεχίζεις το βιολί σου.
Ε και εκεί που βάζεις προσεχτικά την τελευταία σκέψη και τραβάς τα σκοινιά να κλείσει το σακί ακούς το γαμημένο ΧΡΑΑΑΑΑΑΚ και κλείνεις σφιχτά τα μάτια αρνούμενη να δεχτείς την καταστροφή.
Ανοίγεις το ένα βλέφαρο κλεφτά και αντικρίζεις το χάος.
Τα πάντα αιωρούνται σε πλήρη σύγχυση, ανακατεμένα, ρημαγμένα, τρυπώνουν στα αυτιά σου,τρελαίνουν τους νευρώνες,το μυαλό λυσσάει από πόνο, το στόμα σου πετάει ακατάληπτες κατάρες αναζητώντας λύτρωση,τα πάντα σβήνουν,τα πόδια σου λυγίζουν...

Σηκώνεις το κεφάλι με απορημένο ύφος. Γιατί όλα βρίσκονται σκόρπια?
Πιάνεις έναν σάκο που δεν ξέρεις από που βρέθηκε στα αριστερά σου και αρχίζεις να μαζεύεις ...