Why does this have to be this way...

και το κοντράστ συναισθημάτων συνεχίζεται.
Από το άπειρο στο μηδέν και πάλι πίσω.από το πορφυρό και πάλι στο μαύρο.και το ερώτημα είναι γιατί; γιατί πρέπει να είναι έτσι τα πράγματα; μάλλον καλύτερα,γιατί αφήνω να είναι έτσι τα πράγματα...όταν μετά από μεγάλη προσπάθεια καταφέρνεις να εμπιστευτείς άνθρωπο ξαφνικά όλα γκρεμίζονται.θα μου πεις,ανθρώπινο είναι.θα σου πω, ναι, μια φορά ανθρώπινο είναι,μα αν το ξανακάνεις δεν υπάρχει δικαιολογία.
Λοιπόν....γιατί το ξανακάνω ;

Ο σκοπός

σκέψεις που είναι αδύνατο να μοιραστώ,
παράνοιες,
ατέλειωτοι μονόλογοι,
προβληματισμοί,
στίχοι,
φωτογραφίες,
σκίτσα,
a piece of a transparent soul ...

Τελευταίος Σταθμός λοιπόν...(Διάφανα Κρίνα)

Σβήνει το φως
από τα μάτια μου
κι όλα όσα έζησα
μπρος μου περνάνε.

Στέκομαι εδώ
στον τελευταίο σταθμό
με όλα όσα αγάπησα
και πήγαν χαμένα.

Δεν μετανιώνω πια
όλα ή τίποτα
δάσος και ερημιά
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Σαν νοσταλγώ
πουλιά με παν μακριά
πόνο δεν νιώθω πια
μόνο θυμάμαι.

Πάντα έλεγες
πως η ζωή είν’ στιγμές
κύμα που σκάει σ’ ακτές
κερί που λιώνει.

Δεν μετανιώνω πια
όλα ή τίποτα
δάσος και ερημιά
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι ήλιος και μαζί βροχή
κι ούτε για μια αιωνιότητα
δεν θ’ άλλαζα μια μέρα απ’ αυτή,
δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι κόλαση, παράδεισος μαζί
κι αυτά που έζησα είτε άσχημα
είτε όμορφα ήσαν εγώ κι εσύ.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
Είναι ήλιος και βροχή μαζί.