Λήθη (A)

Σαν μια σειρά σταλαγματιές
Σφηνώθηκε ανάμεσα στα δόντια απ’ τα γρανάζια
Φωνάζοντας με κόκκινη πορφυρή σιωπή
Κουφαίνοντας τις σκιές

Σαν χάλκινο αερικό απελευθέρωσε το μανδύα
Από τα μολύβδινα πρισματικά αγκάθια
Δαγκώνοντας τα χείλη
Περιφρονώντας τις φωνές

Στέκεται,
Καρφώνει το βλέμμα που ξεσκίζει.
Η άβυσσος ανοίγει :

Ξεσπά

Restart

Περπατώντας στη φθαρμένη τροχιά
Του μικρού και βολικού μου πλανήτη
Συναντώντας τα ρόδα του μνημονικού
Ρημαγμένα απ’το χρόνο και από το γρανιτένιο μου χέρι
Μαύρη λάσπη κυλά στο πρόσωπό μου
Κατακτά τα μάτια και σειρά έχουν τα χείλη
Τα ρόδα με ακολουθούν, τρυπώνουν από τις συρμάτινες σχισμές
Πλέκονται στους νευρώνες μου
Παραλύω

***
Πόσος χρόνος πέρασε αλήθεια ;
Κειτόμουν εδώ καιρό ; μέρες ; χρόνια ;
Τα ρόδα ; τα ρόδα μου πού πήγαν ;
Νιώθω τους νευρώνες μου λεύτερους ξανά
Φτύνω το μαύρο χώμα, διώχνω την πίσσα από τα μάτια
Ο αληθινός κόσμος μου γνέφει από ψηλά,
Με καλεί ξανά κοντά του
Δίλλημα
Είναι ώρα να γυρίσω άραγε ;
Ο νους μου το ζητά επίμονα, η ψυχή παρακαλά
Να διαλέξω την απάθεια του παράλληλου σύμπαντος
Μα η απόφαση έχει ήδη παρθεί

***

Περπατώντας στην άφθαρτη τροχιά
Του μεγάλου άβολου πλανήτη
Να ‘μαι πάλι εδώ ζωντανή.