after exams

1.νιώθω πιο χαμένη από ποτέ.

2.βρίζω απίστευτα,δεν μπορώ να συγκρατήσω το στόμα μου.

3.ψυχολογικές μεταπτώσεις ανά τέταρτο.

4.ασχολούμαι με 200 διαφορετικά πράγματα και τα αφήνω όλα στη μέση.

5.η εμμονή με τους δυο Θανάσηδες επανήλθε (βλ. παπακωνσταντίνου και ανεστόπουλο)

6.ο κισσός που κρατάω στο νερό εδώ και 2μιση εβδομάδες έβγαλε ρίζα και κωλοχαίρομαι.

7.βαριέμαι να βγω εκτός σπιτιού πράγμα που δεν ξανάχει συμβεί.

8.θέλω να κατέβω αθήνα όπως+δήποτε.

9.σκέφτομαι πως θα περάσω εδώ άλλους 5 μήνες και αποκτώ αυτοκτονικές τάσεις.

10.αρχίζει και μου κολλάει σε σπαστικό βαθμό η ιδέα του ότι....και φρικάρω.

11.ταίζω καθημερινά ένα γατί που κοιμάται στον κοινόχρηστο.

12.δεν μπορώ να κοιμηθώ πέρα από τις 7μιση το πρωί.

13.περνάω ώρες διαβάζοντας μπλογκ που μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον.

14.θέλω να δω winehouse.

15.κοντεύω να παίξω ξύλο με διάφορους.

16.απέκτησα νέα αγαπημένη λέξη : "αηδιήλα".

17.αρχίζω να ανησυχώ και να νιώθω ευθύνη για το βλήμα.

18.τα μάτια μου με έχουν πεθάνει. κολλύριο και τεχνητά δάκρυα στο φουλ.

αυτά προς το παρόν, θα επανέλθω. 

(προβληματισμένη του πιάνει συζήτηση)

-Άμα δεν βγει η άκρη άμεσα την γαμήσαμεν.

-Δεν παίζει, δεν τραβάει άλλο,βα-ρε-θη-κα.

Δηλαδή τι στο διάολο θες,πραγματικά πες μας και μας να ξέρουμε, να κάνουμε τα κουμάντα μας ρε αδερφέ.

-Αυτή η μίρλα και η μιζέρια δεν παλεύεται άλλο.δατς ιτ.

-Μαζί σου

-τα παρατάω, δεν αντέχω άλλο.πάω

-στα τσακίδια

(και η πόρτα κλείνει με εκκωφαντικό θόρυβο.ΜΠΑΜ! )

Βασικά ναι,αυτό ήταν.Χωρίς πολλά πολλά τελείωσε και ξαφνικά νιώθεις μαλάκας.Τι στο διάολο έκανες τόσο καιρό?Από που και ως που τώρα μπήκε μια τελεία και σου ζητάει και τα ρέστα από πάνω?Ω νιώθω τόσο εξαντλημένη για τούτη τη συζήτηση,εξάλλου που θα οδηγήσει,πίσω σε εκείνον τον τοίχο που γκρεμίζεις και χτίζεις μέρα με την μέρα ώρα με την ώρα χτύπο με τον χτύπο.τα άφησες όλα σε σχετική τάξη και ξαφνικά εβριθινκ ις φακντ απ. μένεις δυο λεπτά και φευγαλέα σου περνάει η σκέψη να συγυρίσεις.αυτομάτως την διαγράφεις,κλείνεις την πόρτα και άντε γεια.δεν καταλαβαίνεις τίποτα?χαίρω πολύ,ούτε εγώ.πάω.

T.S. Eliot

Time present and time past
Are both perhaps present in time future,
And time future contained in time past.
If all time is eternally present
All time is unredeemable.
What might have been is an abstraction
Remaining a perpetual possibility
Only in a world of speculation.
What might have been and what has been
Point to one end, which is always present...

∞

Πάει και αυτή η υπόσχεση.
Το στοίχημα χάθηκε.
Χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου.
Πέταξε μαζί με όλες τις άλλες.
Εκείνες για ένα καθάριο ουρανό,εκείνες για γιορτή στις συντριβές και θρήνο στις χαρές.
Τις έπνιξε μαζί με τους λυγμούς  στη λήθη.
Ποτέ ποτέ ξανά τελειώνει εδώ και τώρα.
Χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου.
Οι τοίχοι φυτρώνουν απειλητικοί και θωρακίζουν το είδωλο.
Μαζί τους θωρακίζεται η ψυχή και το μυαλό, ύμνος στις χάρες της λογικής.
Αναγέννηση ενός ξοφλημένου αλαζόνα φοίνικα.
Παλιά τέχνη κόσκινο, ελεύθερη ξανά από το σάβανο της αχρηστίας.
Βλέμμα κρυστάλλινο ξανά και πνοή αγέρα.
Σταθερός βηματισμός σε τετράγωνες πλάκες και σαφής προορισμός.
Επαναφορά
Βήμα μπροστά
Χιλιάδες πίσω, σήματα κινδύνου.
Χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου.
Πορεία προς το άπειρο
Πορεία προς το μηδέν.

It reminds you of something, right?

Κάντε χώρο...Κάντε χώρο όλοι σας απόψε..! Στην άκρη, στην άκρη…

Απόψε θα δοθεί η μάχη...ναι, αυτή που κρατάει καιρό, πάει καιρός πια..

Απόψε θα πέσει και το τελευταίο άστρο, εκείνο κοντά στον αστερισμό του Κενταύρου.

Απόψε θα πέσει και το τελευταίο νόμισμα στα στοιχήματα έξω από τον κύκλο.

"τα αγκάθια ή τα κλειδιά; περάστε κύριου στοιχηματίστε!". Ουρές σχηματίζονται με το πέρασμα της ώρας.. Γνώριμα πρόσωπα γνέφουν ζωηρά ή διστακτικά, πότε σε εκείνον, πότε σε εκείνη.

Μυρίζει αγάπη και φθόνο το χώμα, ανακατεμένα σε βαθμό αηδίας σου προκαλούν αναγούλες και υπενθυμίζουν τι πρόκειται να συμβεί τούτη τη νύχτα.. η διαστροφή και ο πόνος γιορτάζουν απόψε.. ο καθένας στο δικό του χορό...

επικρατεί αναταραχή.. ψίθυροι ακούγονται από τα πλάσματα γύρω στην αρένα..

"Λένε πως παλιά ήταν ένα, ξέρεις σαν να δένεις δυο κλωστές και μπλέκονται όταν κεντάς? ναι έτσι. Μα τώρα, λένε, η αγάπη έφτασε σε εκείνο το σπάνιο στάδιο.. ναι και όμως. εκεί που δεν υπάρχει επιστροφή, που το μυαλό τρελαίνεται και παίζει παιχνίδια εγωισμού, παραπλάνησης και επιβολής..

τώρα κατάντησαν σαν πιόνια σε σκάκι, ναι εκείνος ήξερε να παίζει, εκείνη εμπειρικά.

χιμάει ο ένας στον άλλον.. Μάχονται μέχρι να ματώσουν…

Μα να 'τοι! Βγήκαν!"

Πρώτα εκείνη. Στέκεται για δυο λεπτά δίπλα στα κάγκελα ψάχνει ανάμεσα στο πλήθος. Θέλει να ευχαριστήσει εκείνους που της έδωσαν την πανοπλία, την ασπίδα και τις λεπίδες για απόψε.. ένα γύρο την αρένα με το βλέμμα μα τίποτα. Ας είναι σκέφτεται, ξέρουν εκείνοι, ξέρουν πως τους χρωστάω και κάποτε θα με ψάξουν. Ψάχνει για την Τερέζα. Μα να τη. Στο ψηλότερο θεωρείο κοιτάζει με βλέμμα ανήσυχο και αθώο. «Μικρή μου δεν καταλαβαίνεις τίποτα, δεν μπορείς να νοήσεις τι διακυβεύεται εδώ απόψε, τι δένει και τι λύνει τους πρωταγωνιστές ετούτου του χάους..μην φοβάσαι,ω έλα τώρα, μια χαρά θα είναι ο καλός σου»

Στρέφεται προς την ανάγκη της που την κρατά γεμάτη ευλάβεια και στοργή. Ετούτη η μάσκα τόσα χρόνια σύντροφος σε κάθε σπαραγμό θα είναι δίπλα της απόψε.. και απόψε.. «Έλα γριά Φωτιά, τελευταία νύχτα και δεν θα σε ξανακουράσω, μείνε κοντά μου και τούτη την νύχτα..». την δένει γύρω από τα μαύρα της μαλλιά και η όψη της αίφνης αλλάζει. Πανέτοιμη, Πολεμίστρια των Γρίφων.

Τώρα εκείνος.  Ανεβαίνει ήρεμος τα σκαλιά που οδηγού στην αρένα.. Οι δικές του χάρες αιωρούνται δίπλα του. Αυτοπεποίθηση, σιγουριά, άνεση, γαλήνη. Ντυμένος στα άσπρα για ακόμη μια φορά ,ίσως για τελευταία φορά.. Κοιτά τον ουρανό, αναζητώντας τους δικούς του δαίμονες, τα στοιχειά που ξέρουν τι τον βασανίζει, τι ζητάει και τι των ωθεί σε μάχες σαν και τούτη. « να είστε δίπλα μου απόψε, δεν πρέπει να πάει τίποτε στραβά. Όλα να τελειώσουν όπως πάντα» τους φωνάζει με τη φωνή της σκέψης και νιώθει να του γνέφουν απαντήσεις.. κάτι λείπει.. κάτι είναι αλλιώς απόψε.. φυσικά ο χώρος. Πρώτη φορά φτάνει να παλέψει σε αρένα με μια γυναίκα. Συνήθως ήταν πολύ πιο εύκολα όλα, αλλά ας είναι.. μια άξια αντίπαλος που έκανε το λάθος να υποτιμήσει. Συγκεντρώνεται στην αρμονία του είναι με το σώμα του, μυστικό επιτυχίας που ποτέ δεν τον πρόδωσε. Κοιτάει κλεφτά προς τη μεριά της.  Την βλέπει να στηρίζει το κορμί της στον τον τοίχο και να κοιτά το χώμα. «ως συνήθως σκέφτεται, είναι πλάσμα της γης και εγώ του ουρανού». Τον εκπλήσσει η αυτοπειθαρχία και ηρεμία που δείχνει. Μαύρη φόδρα και μωβ βελούδο την περιβάλλουν στον γνωστό μυστήριο τόνο που σκορπά γύρω της όπως το καλαμάρι και το μελάνι.. « μα ναι, δεν ξέρω την πραγματική της στάση και αυτό είναι το αβαντάζ της απόψε. Όμως και εγώ δεν πάω πίσω. Τους άσσους μου τους έχω καλά κρυμμένους, το ενδεχόμενο να ξέρει είναι μηδαμινό».ψιθυρίζει. αν και δεν είναι πολύ σίγουρος γι ‘ αυτό το τελευταίο.. Η Τερέζα του, του φωνάζει από ψηλά. « μην φοβάσαι. όλα θα τελειώσουν γρήγορα και θα γυρίσουμε σπίτι», την καθησυχάζει. Έτοιμος κάνει ένα βήμα μπροστά, Πολεμιστής του ανέμου.

Hard to bring out some things with a deadend mind
Oh, don't you know there is no credential
Oh, not at all essential
Hard to bring out small things with a deadend mind
Oh, you didn't feel the sea or invent the moon
How did it all occur so soon

So I finally fall behind
With a deadend mind
I wasted all this time
With a deadend mind
A deadend mind
A deadend mind
 ]
Hard to come up with some things with a deadend mind
Oh, don't you know it is no credential
Oh, not at all essential
These small things
Like your sealed body and your sealed face
Oh, not at all essential
Oh, not at all essential, so

So I finally fall behind
Fall behind with a deadend mind
Oh, I wasted all this time
With a deadend mind
A deadend mind
A deadend mind

Deadend mind

Ρε παιδιά, ρε σεις μήπως είδατε έναν χάρτη?

Ναι, ένα κομμάτι πανί με κατατοπιστικά Χ και δειλές γραμμές επάνω? σαν αυτούς που σχεδιάζαμε στο κυνήγι θησαυρού.

Έγραφε για την Δ. επάνω και την άβυσσο της ή κάτι τέτοιο, δεν με βοηθάει η μνήμη μου πια.

Είναι ανάγκη να το βρει. Ειδάλλως θα πάνε όλα κατά διαόλου,πάει το χαμένο κομμάτι  που ψάχνει από...από πότε άραγε...θα μείνει σακάτικο το παζλ που παλεύει να φτιάξει, άλυτος ο γρίφος.

Τέλοσπαντων ας μην ξεφεύγουμε από το θέμα μας, μπας και το πήρε το μάτι σας?
Αν ναι,προσφέρει και αμοιβή.
Τα όνειρα και τις μνήμες της μου είπε.
Τυλιγμένα με ηρεμία και δεμένα με γαλήνη μήπως και ξεγελάσουν...

      Τελικά κάποιοι άνθρωποι σε νιώθουν, ακόμη κι αν δεν ξέρουν πως υπάρχεις..

Απλά ζητώ μια πέτρα...

Πετά μια πέτρα στο νερό και οι ομόκεντροι κύκλοι αρχίζουν να κάνουν τα δικά τους..
Απεγνωσμένη προσπάθεια, καταδικασμένες ελπίδες.
Καταραμένοι κυματισμοί με τα παιχνίδια σας, σας ζηλεύω,
Μόνο εδώ επικρατεί η στασιμότητα.
Σπαράζω από ανία, καταρρέω από τη ρουτίνα και δεν κουνιέται φύλλο

Τίποτα δεν την ανατριχιάζει πια,
Όλα στο ίδιο μήκος κύματος, καμιά συγκίνηση, κανένα πάθος
Πού στο διάολο πήγαν όλα?
Της έρχεται να βάλει μια τσιρίδα,από αυτές τις ηλίθια κοριτσίστικες
Να βρίσει να κλάψει να ξεσπάσει πάνω σε όλους και σε όλα
Ναι ναι,την ξέρει την καραμέλα του απόλυτου εφησυχασμού
"Εφηβεία είναι, θα περάσει", σα να λέμε λέπρα.




Πού είναι αυτό το reset ρε γαμώτο?
Να το πατήσει να ξεκινήσουν όλα από την αρχή...

Υπομονή λέγεται...

http://www.youtube.com/watch?v=mNK6h1dfy2o

Velvet ribbon..

Νύχτα πίσσα και μια μαύρη βελούδινη κορδέλα να σέρνεται πίσω από τα βήματά της, ακολουθώντας σα πιστό σκυλί. Ξέρει ακριβώς που πηγαίνει απόψε, όχι στα τυφλά πια, όχι πια..
Απόψε όλοι οι δρόμοι οδηγούν εκεί που όλα ξεκίνησαν, σχεδόν δεν σκέφτεται, τα πόδια της ξέρουν ετούτη τη διαδρομή απέξω και ανακατωτά. Πίσω σε εκείνη τη γωνιά που μέσα από το γυαλί έβλεπε τις ράγες του τρένου και τον κουρασμένο ουρανό.
Όταν θα φτάσει όλα θα ξεκαθαρίσουν, το αίμα θα σταματήσει να στάζει και να προδίδει τα μονοπάτια που διαβαίνει, η πληγή θα κλείσει, ω ναι, θέλει δε θέλει. Δεν πάει άλλο, δεν έχει νόημα πια. Αφού δείχνει δισταγμό, θα βάλει αυτή την τελεία στην πρόταση που κρατάει τόσο καιρό. να γυρίσει επιτέλους η σελίδα, να γραφεί καινούρια με φρεσκόξυσμενο μολύβι, να μυρίσει το σύμπαν φρέσκο χαρτί και γραφίτη, βαρέθηκε πια αυτή τη μυρωδιά της αποσύνθεσης.
Λίγο ακόμα, δυο στάσεις με το μετρό, μετά ηλεκτρικός, λίγο περπάτημα, κυλιόμενες σκάλες και έφτασε. ω ναι, η ώρα της λύτρωσης πλησιάζει…

Hope leaves..

Gone through days without talking
There is a comfort in silence
So used to losing all ambition
And struggling to maintain what's left (opeth)

Αλληλεξάρτηση

Αυτές οι τελευταίες μέρες...βρωμάνε αγάπη και ήλιο..
Οι τελευταίες νύχτες ευωδιάζουν μυστήριο και σαγήνη..

Πριν ξαπλώσω βγήκα να κοιτάξω τον κισσό, να του πω μια καληνύχτα. Μου έγνεψε ήρεμα και τυλίχτηκε νωχελικά στο κάγκελο της σκάλας που οδηγεί στην ταράτσα..έδειχνε εντάξει παρά τα χτυπήματα που δέχεται τις τελευταίες βδομάδες. Ρίζες φύλλα και καρδιά έχουν μαραθεί,αγνοώ πως κρατιέται ακόμη στη ζωή..
Τον τσάκισα, τον διέλυσα.Πάρα το ότι ξέρω τις ιδιαιτερότητές του και τις ευαισθησίες του δεν πρόσεξα ούτε λίγο..
"Όλα εντάξει με καθησυχάζει , πήγαινε να ξεκουραστείς".Μετά από ένα τελευταίο αμφίβολο βλέμμα κλείνω τα παραθυρόφυλλα και και πέφτω ανήσυχη στο κρεβάτι..
Ελπίζω αύριο να είναι ακόμη εκεί,να δούμε μαζί μια ακόμη αυγή..

Unattainable..

Όλα θα πάρουν ένα νόημα βαθύ...

Αν όλα τα 'χες σχεδιάσει και το νόημα ήλπιζες πώς κρατάς
εξήγησε μου ετούτο το μπερδεμένο κουβάρι που βρέθηκε στα σκαλιά μου.
άκρη δεν έβγαλα, ίσως εσύ να χεις την λύση.
Με παιδεύει ώρα τώρα,το 'χω ψάξει από όλες τις πλευρές, μα μάταιες οι προσπάθειες.
τη μια βρίσκω κλωστή και λέω είναι πόνος μα στη στιγμή το χρώμα της αλλάζει.οργή φωνάζει μα ούτε και αυτό πείθει.
Μυστικά κρατά καλά κρυμμένα από χώρες σκοτεινές, κρυμμένες στα καταβάθια της ψυχής, ιερά και απρόσιτα,ακατάληπτα για τον δικό μας νου.
Αράδιασε μου το αλφάβητό σου επιτέλους, να λευτερωθούμε πια

find your roots and see the branches grow..

Λήθη (A)

Σαν μια σειρά σταλαγματιές
Σφηνώθηκε ανάμεσα στα δόντια απ’ τα γρανάζια
Φωνάζοντας με κόκκινη πορφυρή σιωπή
Κουφαίνοντας τις σκιές

Σαν χάλκινο αερικό απελευθέρωσε το μανδύα
Από τα μολύβδινα πρισματικά αγκάθια
Δαγκώνοντας τα χείλη
Περιφρονώντας τις φωνές

Στέκεται,
Καρφώνει το βλέμμα που ξεσκίζει.
Η άβυσσος ανοίγει :

Ξεσπά

Restart

Περπατώντας στη φθαρμένη τροχιά
Του μικρού και βολικού μου πλανήτη
Συναντώντας τα ρόδα του μνημονικού
Ρημαγμένα απ’το χρόνο και από το γρανιτένιο μου χέρι
Μαύρη λάσπη κυλά στο πρόσωπό μου
Κατακτά τα μάτια και σειρά έχουν τα χείλη
Τα ρόδα με ακολουθούν, τρυπώνουν από τις συρμάτινες σχισμές
Πλέκονται στους νευρώνες μου
Παραλύω

***
Πόσος χρόνος πέρασε αλήθεια ;
Κειτόμουν εδώ καιρό ; μέρες ; χρόνια ;
Τα ρόδα ; τα ρόδα μου πού πήγαν ;
Νιώθω τους νευρώνες μου λεύτερους ξανά
Φτύνω το μαύρο χώμα, διώχνω την πίσσα από τα μάτια
Ο αληθινός κόσμος μου γνέφει από ψηλά,
Με καλεί ξανά κοντά του
Δίλλημα
Είναι ώρα να γυρίσω άραγε ;
Ο νους μου το ζητά επίμονα, η ψυχή παρακαλά
Να διαλέξω την απάθεια του παράλληλου σύμπαντος
Μα η απόφαση έχει ήδη παρθεί

***

Περπατώντας στην άφθαρτη τροχιά
Του μεγάλου άβολου πλανήτη
Να ‘μαι πάλι εδώ ζωντανή.

Ναταλία

_Με αντέχεις;
_Φυσικά. Είσαι κομμάτι μου, είσαι ψυχή μου, είσαι εγώ…
_Και θα με αντέχεις για πάντα; Πες μου! Πες μου αλήθεια!
_Ναι θα σε αντέχω…μάλλον όχι δεν θα σε αντέχω….θα σε αγαπώ….
_...
_Θα σε αγαπώ….ακούς;
_Πορ’όλα τα προβλήματα που σου δημιουργώ;
_Ξέρουμε καλά και οι δυο μας ποιος δημιουργεί τα προβλήματα. Και εξάλλου εγώ δημιούργησα εσένα….το κόκκινο ανθρωπάκι μου….
_Ήξερες όμως που θα σε οδηγήσω;
_....όσο και να το αρνούμαι…ναι…ήξερα….ήξερα από την αρχή…
_Και όμως με κράτησες μέσα σου….με μεγάλωσες….
_Όσο και αν με πονάς, όσο και αν με ριμάζεις,όσο και αν με κατατρώς…είσαι ό,τι ποιο ανθρώπινο έχω…και…όπως και να σου ακουστεί μου φαίνεται παράξενο που μόνο εγώ έχω εσένα μέσα μου…μόνο εγώ έχω το ανθρωπάκι μου….
_Μην το λες….όλοι του είδους σου έχουν έναν του δικού μου είδους μέσα τους..μόνο που αποφάσισαν πως είμαστε επικίνδυνοι και μας έκλεισαν σε ένα κλουβί….άλλοι μας σκότωσαν…άλλοι μας έκρυψαν μέχρι που μας ξέχασαν….
_Και εσείς δεν αντισταθήκατε;
_Μην ξεχνάς πως είμαστε κομμάτι σας…άμα αντισταθούμε ίσως σκοτωθούμε μόνοι μας…
_Θλιβερό ακούγεται….
_Είναι πραγματικότητα….υπάρχει όμως μια ελπίδα για μερικούς από μας….όταν βρισκόμαστε σε ανθρώπους σαν και εσένα που δεν μας φοβάστε…
_Μα τι να φοβηθώ από εσένα; Είσαι ότι πιο αδύναμο έχω δει…πότε παραπατάς…πότε σε χτυπάνε….σπανίως αντιστέκεσαι….να, ακόμα και τώρα αιμορραγείς….
_Δεν είναι τίποτα….μην ανησυχείς….
_Μα πως! Πες! Ποιος σου το έκανε;
_....
_Ποιος; Μίλα!
_Ξέρεις ήδη την απάντηση….μην εθελοτυφλείς….μόνο ένα πράγμα μπορεί να με βλάψει…
_Συγγνώμη…
_Μην ζητάς συγγνώμη από μένα….δεν είναι αυτή η λύση….
_.......Μα…
_τι;
_Εξακολουθώ να απορώ…ποιος φοβάται κάποιον σαν κ εσένα;
_Χα! ….ρώτα τους ομοίους σου….ούτε και αυτοί ξέρουν γιατί μας τρέμουν τόσο…..ίσως είμαστε ότι πιο αληθινό έχετε μέσα σας και ξέρεις πολύ καλά πως η αλήθεια τρομάζει τους δικούς σου….οτιδήποτε απλό, λιτό, είναι εφιάλτης σας…γιατί άραγε;…ίσως λόγω της ανικανότητάς σας να δώσετε απλές απαντήσεις σε απλά θέματα…προτιμάτε αυτά με τις φαμφάρες και τις πομπώδης λέξεις….
_Μας περιφρονείς….
_Όχι….απλά συμβιβάζομαι με την βλακεία σας….με την υποτιθέμενη λογική σας….
_Δεν σε καταλαβαίνω….
_Θα στο θέσω αλλιώς….Λες εμένα καχεκτικό αλλά πες μου:
Ποιος είναι πραγματικά ο αδύναμος;