Νύχτα πίσσα και μια μαύρη βελούδινη κορδέλα να σέρνεται πίσω από τα βήματά της, ακολουθώντας σα πιστό σκυλί. Ξέρει ακριβώς που πηγαίνει απόψε, όχι στα τυφλά πια, όχι πια..
Απόψε όλοι οι δρόμοι οδηγούν εκεί που όλα ξεκίνησαν, σχεδόν δεν σκέφτεται, τα πόδια της ξέρουν ετούτη τη διαδρομή απέξω και ανακατωτά. Πίσω σε εκείνη τη γωνιά που μέσα από το γυαλί έβλεπε τις ράγες του τρένου και τον κουρασμένο ουρανό.
Όταν θα φτάσει όλα θα ξεκαθαρίσουν, το αίμα θα σταματήσει να στάζει και να προδίδει τα μονοπάτια που διαβαίνει, η πληγή θα κλείσει, ω ναι, θέλει δε θέλει. Δεν πάει άλλο, δεν έχει νόημα πια. Αφού δείχνει δισταγμό, θα βάλει αυτή την τελεία στην πρόταση που κρατάει τόσο καιρό. να γυρίσει επιτέλους η σελίδα, να γραφεί καινούρια με φρεσκόξυσμενο μολύβι, να μυρίσει το σύμπαν φρέσκο χαρτί και γραφίτη, βαρέθηκε πια αυτή τη μυρωδιά της αποσύνθεσης.
Λίγο ακόμα, δυο στάσεις με το μετρό, μετά ηλεκτρικός, λίγο περπάτημα, κυλιόμενες σκάλες και έφτασε. ω ναι, η ώρα της λύτρωσης πλησιάζει…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου