Σαν μια σειρά σταλαγματιές
Σφηνώθηκε ανάμεσα στα δόντια απ’ τα γρανάζια
Φωνάζοντας με κόκκινη πορφυρή σιωπή
Κουφαίνοντας τις σκιές
Σαν χάλκινο αερικό απελευθέρωσε το μανδύα
Από τα μολύβδινα πρισματικά αγκάθια
Δαγκώνοντας τα χείλη
Περιφρονώντας τις φωνές
Στέκεται,
Καρφώνει το βλέμμα που ξεσκίζει.
Η άβυσσος ανοίγει :
Ξεσπά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου