Απλά ζητώ μια πέτρα...

Πετά μια πέτρα στο νερό και οι ομόκεντροι κύκλοι αρχίζουν να κάνουν τα δικά τους..
Απεγνωσμένη προσπάθεια, καταδικασμένες ελπίδες.
Καταραμένοι κυματισμοί με τα παιχνίδια σας, σας ζηλεύω,
Μόνο εδώ επικρατεί η στασιμότητα.
Σπαράζω από ανία, καταρρέω από τη ρουτίνα και δεν κουνιέται φύλλο

Τίποτα δεν την ανατριχιάζει πια,
Όλα στο ίδιο μήκος κύματος, καμιά συγκίνηση, κανένα πάθος
Πού στο διάολο πήγαν όλα?
Της έρχεται να βάλει μια τσιρίδα,από αυτές τις ηλίθια κοριτσίστικες
Να βρίσει να κλάψει να ξεσπάσει πάνω σε όλους και σε όλα
Ναι ναι,την ξέρει την καραμέλα του απόλυτου εφησυχασμού
"Εφηβεία είναι, θα περάσει", σα να λέμε λέπρα.




Πού είναι αυτό το reset ρε γαμώτο?
Να το πατήσει να ξεκινήσουν όλα από την αρχή...