Λήθη (A)

Σαν μια σειρά σταλαγματιές
Σφηνώθηκε ανάμεσα στα δόντια απ’ τα γρανάζια
Φωνάζοντας με κόκκινη πορφυρή σιωπή
Κουφαίνοντας τις σκιές

Σαν χάλκινο αερικό απελευθέρωσε το μανδύα
Από τα μολύβδινα πρισματικά αγκάθια
Δαγκώνοντας τα χείλη
Περιφρονώντας τις φωνές

Στέκεται,
Καρφώνει το βλέμμα που ξεσκίζει.
Η άβυσσος ανοίγει :

Ξεσπά

Restart

Περπατώντας στη φθαρμένη τροχιά
Του μικρού και βολικού μου πλανήτη
Συναντώντας τα ρόδα του μνημονικού
Ρημαγμένα απ’το χρόνο και από το γρανιτένιο μου χέρι
Μαύρη λάσπη κυλά στο πρόσωπό μου
Κατακτά τα μάτια και σειρά έχουν τα χείλη
Τα ρόδα με ακολουθούν, τρυπώνουν από τις συρμάτινες σχισμές
Πλέκονται στους νευρώνες μου
Παραλύω

***
Πόσος χρόνος πέρασε αλήθεια ;
Κειτόμουν εδώ καιρό ; μέρες ; χρόνια ;
Τα ρόδα ; τα ρόδα μου πού πήγαν ;
Νιώθω τους νευρώνες μου λεύτερους ξανά
Φτύνω το μαύρο χώμα, διώχνω την πίσσα από τα μάτια
Ο αληθινός κόσμος μου γνέφει από ψηλά,
Με καλεί ξανά κοντά του
Δίλλημα
Είναι ώρα να γυρίσω άραγε ;
Ο νους μου το ζητά επίμονα, η ψυχή παρακαλά
Να διαλέξω την απάθεια του παράλληλου σύμπαντος
Μα η απόφαση έχει ήδη παρθεί

***

Περπατώντας στην άφθαρτη τροχιά
Του μεγάλου άβολου πλανήτη
Να ‘μαι πάλι εδώ ζωντανή.

Ναταλία

_Με αντέχεις;
_Φυσικά. Είσαι κομμάτι μου, είσαι ψυχή μου, είσαι εγώ…
_Και θα με αντέχεις για πάντα; Πες μου! Πες μου αλήθεια!
_Ναι θα σε αντέχω…μάλλον όχι δεν θα σε αντέχω….θα σε αγαπώ….
_...
_Θα σε αγαπώ….ακούς;
_Πορ’όλα τα προβλήματα που σου δημιουργώ;
_Ξέρουμε καλά και οι δυο μας ποιος δημιουργεί τα προβλήματα. Και εξάλλου εγώ δημιούργησα εσένα….το κόκκινο ανθρωπάκι μου….
_Ήξερες όμως που θα σε οδηγήσω;
_....όσο και να το αρνούμαι…ναι…ήξερα….ήξερα από την αρχή…
_Και όμως με κράτησες μέσα σου….με μεγάλωσες….
_Όσο και αν με πονάς, όσο και αν με ριμάζεις,όσο και αν με κατατρώς…είσαι ό,τι ποιο ανθρώπινο έχω…και…όπως και να σου ακουστεί μου φαίνεται παράξενο που μόνο εγώ έχω εσένα μέσα μου…μόνο εγώ έχω το ανθρωπάκι μου….
_Μην το λες….όλοι του είδους σου έχουν έναν του δικού μου είδους μέσα τους..μόνο που αποφάσισαν πως είμαστε επικίνδυνοι και μας έκλεισαν σε ένα κλουβί….άλλοι μας σκότωσαν…άλλοι μας έκρυψαν μέχρι που μας ξέχασαν….
_Και εσείς δεν αντισταθήκατε;
_Μην ξεχνάς πως είμαστε κομμάτι σας…άμα αντισταθούμε ίσως σκοτωθούμε μόνοι μας…
_Θλιβερό ακούγεται….
_Είναι πραγματικότητα….υπάρχει όμως μια ελπίδα για μερικούς από μας….όταν βρισκόμαστε σε ανθρώπους σαν και εσένα που δεν μας φοβάστε…
_Μα τι να φοβηθώ από εσένα; Είσαι ότι πιο αδύναμο έχω δει…πότε παραπατάς…πότε σε χτυπάνε….σπανίως αντιστέκεσαι….να, ακόμα και τώρα αιμορραγείς….
_Δεν είναι τίποτα….μην ανησυχείς….
_Μα πως! Πες! Ποιος σου το έκανε;
_....
_Ποιος; Μίλα!
_Ξέρεις ήδη την απάντηση….μην εθελοτυφλείς….μόνο ένα πράγμα μπορεί να με βλάψει…
_Συγγνώμη…
_Μην ζητάς συγγνώμη από μένα….δεν είναι αυτή η λύση….
_.......Μα…
_τι;
_Εξακολουθώ να απορώ…ποιος φοβάται κάποιον σαν κ εσένα;
_Χα! ….ρώτα τους ομοίους σου….ούτε και αυτοί ξέρουν γιατί μας τρέμουν τόσο…..ίσως είμαστε ότι πιο αληθινό έχετε μέσα σας και ξέρεις πολύ καλά πως η αλήθεια τρομάζει τους δικούς σου….οτιδήποτε απλό, λιτό, είναι εφιάλτης σας…γιατί άραγε;…ίσως λόγω της ανικανότητάς σας να δώσετε απλές απαντήσεις σε απλά θέματα…προτιμάτε αυτά με τις φαμφάρες και τις πομπώδης λέξεις….
_Μας περιφρονείς….
_Όχι….απλά συμβιβάζομαι με την βλακεία σας….με την υποτιθέμενη λογική σας….
_Δεν σε καταλαβαίνω….
_Θα στο θέσω αλλιώς….Λες εμένα καχεκτικό αλλά πες μου:
Ποιος είναι πραγματικά ο αδύναμος;

T.S.

Δέσιμο,πλέξιμο,κλωθογύρισμα και νήμα μεταξωτό...
Σφαίρα με αγκάθια στο λαιμό ενός αερικού...
Αρλεκίνος με κωνικά δόντια στην αγκαλιά ενός πολεμιστή του φωτός...
Πώς είπατε;Ναι,εσείς κύριε με το πουά μαντίλι..
Αταίριαστο;Οξύμωρο;
Ίσως...ναι,δίκιο έχετε.
Παρακαλώ χειροκροτήστε τον κύριο για την διαπίστωση.
Τώρα μπορείτε να συνεχίσετε τη μέρα σας χαρούμενοι για τη μικρότητά σας...

Τι λες πολεμιστή; πάμε Ανδρομέδα σήμερα;
Μπορεί εκεί να βρούμε και άλλους να χαροποιήσουμε...

Ηρεμία

ξυπνάς και με τραβάς απ΄τα μαλλιά,με σέρνεις στο πάτωμα,στο διάδρομο,στο δρόμο,σε θάλασσες και ακτές,σε χωράφια και αστερισμούς...τσόχα και λινάτσα...μυρίζεις γη και ουρανό,αυγή και ηλιοβασίλεμα,κρατιέμαι σφιχτά από τα μάτια σου,βυθίζομαι στην επιφάνειά τους...γυαλί και ολισθήματα...ξέρω πως ετούτο το ταξίδι δεν θα κρατήσει για πολύ...ελεύθερη πτώση από την στρατόσφαιρα...

πέτρες
κύμα
πόνος
πού βρίσκομαι ;

Why does this have to be this way...

και το κοντράστ συναισθημάτων συνεχίζεται.
Από το άπειρο στο μηδέν και πάλι πίσω.από το πορφυρό και πάλι στο μαύρο.και το ερώτημα είναι γιατί; γιατί πρέπει να είναι έτσι τα πράγματα; μάλλον καλύτερα,γιατί αφήνω να είναι έτσι τα πράγματα...όταν μετά από μεγάλη προσπάθεια καταφέρνεις να εμπιστευτείς άνθρωπο ξαφνικά όλα γκρεμίζονται.θα μου πεις,ανθρώπινο είναι.θα σου πω, ναι, μια φορά ανθρώπινο είναι,μα αν το ξανακάνεις δεν υπάρχει δικαιολογία.
Λοιπόν....γιατί το ξανακάνω ;

Ο σκοπός

σκέψεις που είναι αδύνατο να μοιραστώ,
παράνοιες,
ατέλειωτοι μονόλογοι,
προβληματισμοί,
στίχοι,
φωτογραφίες,
σκίτσα,
a piece of a transparent soul ...

Τελευταίος Σταθμός λοιπόν...(Διάφανα Κρίνα)

Σβήνει το φως
από τα μάτια μου
κι όλα όσα έζησα
μπρος μου περνάνε.

Στέκομαι εδώ
στον τελευταίο σταθμό
με όλα όσα αγάπησα
και πήγαν χαμένα.

Δεν μετανιώνω πια
όλα ή τίποτα
δάσος και ερημιά
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Σαν νοσταλγώ
πουλιά με παν μακριά
πόνο δεν νιώθω πια
μόνο θυμάμαι.

Πάντα έλεγες
πως η ζωή είν’ στιγμές
κύμα που σκάει σ’ ακτές
κερί που λιώνει.

Δεν μετανιώνω πια
όλα ή τίποτα
δάσος και ερημιά
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι ήλιος και μαζί βροχή
κι ούτε για μια αιωνιότητα
δεν θ’ άλλαζα μια μέρα απ’ αυτή,
δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι κόλαση, παράδεισος μαζί
κι αυτά που έζησα είτε άσχημα
είτε όμορφα ήσαν εγώ κι εσύ.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
Είναι ήλιος και βροχή μαζί.