Ηρεμία

ξυπνάς και με τραβάς απ΄τα μαλλιά,με σέρνεις στο πάτωμα,στο διάδρομο,στο δρόμο,σε θάλασσες και ακτές,σε χωράφια και αστερισμούς...τσόχα και λινάτσα...μυρίζεις γη και ουρανό,αυγή και ηλιοβασίλεμα,κρατιέμαι σφιχτά από τα μάτια σου,βυθίζομαι στην επιφάνειά τους...γυαλί και ολισθήματα...ξέρω πως ετούτο το ταξίδι δεν θα κρατήσει για πολύ...ελεύθερη πτώση από την στρατόσφαιρα...

πέτρες
κύμα
πόνος
πού βρίσκομαι ;