Why does this have to be this way...

και το κοντράστ συναισθημάτων συνεχίζεται.
Από το άπειρο στο μηδέν και πάλι πίσω.από το πορφυρό και πάλι στο μαύρο.και το ερώτημα είναι γιατί; γιατί πρέπει να είναι έτσι τα πράγματα; μάλλον καλύτερα,γιατί αφήνω να είναι έτσι τα πράγματα...όταν μετά από μεγάλη προσπάθεια καταφέρνεις να εμπιστευτείς άνθρωπο ξαφνικά όλα γκρεμίζονται.θα μου πεις,ανθρώπινο είναι.θα σου πω, ναι, μια φορά ανθρώπινο είναι,μα αν το ξανακάνεις δεν υπάρχει δικαιολογία.
Λοιπόν....γιατί το ξανακάνω ;